bu bir ayrılık cümlesi

bittiği an anlamazsın.sıcaktır daha kalbin.sonra biraz eser rüzgar yüzüne doğru..saçlarını dalgalandırır.her seferinde biraz daha sert esmeye başlar.sonunda üşürsün.biri ısıtsın istersin.kimse ısıtamaz.o niye ısıtmıyor ki? dersin.o da ısıtamaz.kızarsın kendine.’aptal aptal!’.sonra o da ısıtsın istemezsin.kalmamıştır bir şey.soğuktan başka…üzülürsün.mutlu insanların gözlerinde ki parıltıya dalar gidersin.güldüğün zamanları hatırlarsın.güldüğünüzü..cümleler bitmeye başlar.kalbin sızlar.nefesin kesilir.soğuktan sanırsın.ama aslında..evet o yoktur.tam unuttum, bitti, gitti ümidiyle ayaklanırken yine o gelir aklına.gözlerin dolar.yaşların akmasına izin vermemeye çalışırsın.öyle dolar ki…

sonra düşünürsün ‘onun gözleri doluyor mu acaba?’..