her ne kadar -kendim için yaşıyorum- diye yırtınsam da kendi kendimi mutlu edememe olayı yüzünden sahaları bıraktım,yedek klübesinde bekliyorum.
hayır ne yani,daha paket sigara alacak parası olmayan sulak yerde büyümüş ergenler orada burada random gülüş atarken kahrolmuş vaziyette bunalım havası olan oturma odamda duvarlara bakıp ben bunu yazıyorsam adalet yoktur.evet aynen öyle yoktur.
+ah be yasemin ne zaman oldu ki? (iç ses)
neyse ben o canlı performans yapan grupların şarkıları bittiğinde çığlık atıp -uuuuuuvuuvu- diye bağıran kızlardan biriyle arkadaş olmak istedim hep.sonra atışmalar sırasında bir taraftan ağır laf geldiğinde ve diğer tarafın suskun kalması esnasında -oooooo- diye bağıran bir gençle sevgili bile olmak istedim.

bir konuya daha değinmek gerekirse kalem ile sadece çizebiliyorum,klavye ile de yazmayı tercih ediyorum (ah be salak klavye ile başka ne yapabilirsin ki?).demek istediğim kağıda yazmak benim işim değil,kağıda çizerim.