çok değişik bir gün,evim buz gibi dışarısı sıcacık.belki öyle değildir,içim buz gibidir kaloriferler sıcacık.
biraz önce her sabah ki gibi kahvaltımı yalnız ettim.uyku sersemi olduğum için çayı üstüme döktüm.bu gün geç kalktım.erken kalkmaya bir nedenim yok.uyku güzel tabi.
artık odamın perdesini aralamak,ışığı görmek istemiyorum.ışıkları da açmıyorum,tasarruf ediyorum galiba.
yazıp,yazıp silmek zor.onların yerine başka kelimeler koymak daha zor.parmaklarımın klavyede olan hareketlerini izliyorum,klavyenin tıkırtısı müzik gibi geliyor.tıkkk..tık! sonra enter.
varmışsın gibi yapıyorum uzun zamandır.yatağımda ki boş yerini kendim doldurmaya çalışıyorum.tuhaf tabi.
ama geçenlerde bir not geldi; +beceremiyorsun artık yasemin,bırak kızım bırak!
sonra düşündüm neyi beceremiyorum diye.hah tamam buldum,sen varmışsın gibi beni hala seviyormuşsun gibi zannetmeyi beceremiyormuşum.+hadi oradan be!- dedim kendi kendime.
artık her şey -kendi kendime-.
tamam mı oldu dimi?çok yakıştı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder